“TINAWAG SIYANG ‘WALANG KWENTA’ NG MAGULANG KO — PERO NANG MAKITA NILA SIYA MULI PAGKATAPOS NG ILANG BUWAN… NABINGI ANG BUONG SALA SA HININGA NILANG NADUGO.”
Ako si Rica, 26.
Lumaki ako sa pamilyang naniniwala na:
“Mayaman lang ang dapat pakasalan.”
Ang ate ko?
Nag-asawa ng isang bilyonaryo—
anak ng may-ari ng malaking kumpanya, naka-suit, naka-kotse, may bodyguards.
Ako naman?
Nainlove sa isang karpintero.
Isang lalaking amoy kahoy, may putik sa pantalon, may kalyo sa kamay—
pero may puso na mas malinis pa kaysa kristal.
Pangalan niya? Evan.
At nang malaman ’yon ng magulang ko…
“Rica, nagloloko ka ba?”
“Isang karpintero? Walang kinabukasan ’yan!”
“Mas nakakahiya ka kaysa mahirap!”
Mas masakit pa ang salita nila kaysa kahit anong latay.
Pero nang sinabi ko:
“Mama, Papa… mahal ko siya.”
Sinampal ako ni Mama.
Bago ako pinalayas.
ANG ARAW NA PINILI KO ANG PAG-IBIG
Lumipat ako sa maliit na apartment kasama si Evan.
Isang kwarto.
Isang lamesa.
Isang bentilador.
Walang ref.
Pero sa tuwing nagluluto siya ng lugaw para sa akin,
o kinukumpuni ang sira naming upuan,
o binubuhat ako kapag masakit likod ko…
mas dama kong mayaman ako.
Hindi sa pera.
Sa pagmamahal.
Isang araw sinabi niya:
“Rica, hindi pa ako mayaman.
Pero pangako ko sa’yo…
uunahin ko ang pangarap mo bago ang akin.”
At doon ako lalong naiyak.
ANG GABI NG PAGHIWALAY NA HINDI KO INASAHAN
Isang gabi, bigla siyang umalis nang hindi nagpapaliwanag.
“Evan?
Saan ka pupunta?”
“Rica… babalik ako.
Pangako.”
Lumipas ang 1 araw.
3 araw.
1 linggo.
2 buwan.
Ayaw niyang sagutin tawag ko.
Nagsimula akong matakot—
baka iniwan niya ako tulad ng sinabi ng pamilya ko.
Ang sakit na akala ko matagal nang natutulog…
gumising ulit.
Hanggang sa isang araw…
nakita ko pangalan niya sa headline ng news.
ANG PANGALANG NAGPAHINTO SA MUNDO KO
“HEIR OF SYCARP GROUP FINALLY RETURNS TO PHILIPPINES.”
“EVAN SY, SECRET SON OF BUSINESS TYCOON.”
“MISSING BILLIONAIRE FOUND.”
Nahulog telepono ko.
Ang larawan—
si Evan.
As in, Evan ko.
Nakasuot suit.
May bodyguards.
May limousines.
Hindi karpintero.
Hindi mahirap.
Hindi walang kwenta.
Hindi basura gaya ng sabi ng magulang ko.
BILYONARYO.
TAGAPAGMANA.
ANAK NG ISA SA PINAKAMAYAMAN SA BANSA.
Halos mawalan ako ng malay.
Bakit hindi niya sinabi?
Bakit siya nagtago?
Bakit siya nagpakahirap bilang karpintero?
At saka ko binasa ang isa pang linya:
“He lived undercover to understand how ordinary people struggle without money.”
At doon sinakal puso ko ng emosyon.
ANG ARAW NG PAGKITA NAMIN MULI
Tinawag ako ng ate ko:
“Rica… uuwi raw sila Mama at Papa sa bahay bukas.
Gusto ka nilang makausap.”
Natakot ako.
Pati ako nanginginig.
Pero sumama ako.
Pagpasok ko sa mansion nila,
nandoon sila lahat—
Mama, Papa, Ate, at ang mayamang bayaw ko.
At ilang minuto ang lumipas…
dumating si Evan.
Naka-black suit.
Naka Rolex.
May dalawang bodyguards.
May driver.
May secretary.
Si Mama halos nahulog plato.
Si Papa napaluhod ang boses:
“D-Diyos ko… Evan?
Ikaw ’yang karpinterong—?”
Tumingin si Evan sa kanila, seryoso.
“Oo po.
Ako po iyon.
Pero hindi ko sinabi kung sino ako
dahil gusto kong mahalin ng anak ninyo
ang puso ko, hindi ang pera ko.”
Nanginginig si Mama:
“Bi—b-bilyonaryo ka pala?”
Ngumiti si Evan nang payapa.
“Kung sinabi ko po noon…
tatanggapin niyo lang ako hindi dahil mahal ako ni Rica,
kundi dahil kailangan niyo ako.”
Mama namutla.
Papa nagpawis.
Ate halos di makahinga.
Bayaw ko ngumiti pero kitang-kita ang inggit.
At ako?
Tumulo luha ko habang nakatingin sa kanya.
ANG KATOTOHANANG IPINAGLABAN NIYA
Umupo si Evan sa harap nila.
“Pinahalagahan ako ni Rica noong wala ako.”
“Tinanggap niya ako nung akala ninyo wala akong kwenta.”
“At pinili niya ako kahit iniwan niyo siya.”
Pagkatapos tumingin siya sa akin—
at doon ko nakita ang lalaking nakipaglaban ng tahimik pero buong puso.
“At alam niyo po kung bakit ako umalis bigla?”
Tahimik ang bahay.
Walang gumalaw.
“Dahil kinailangan ko bumalik sa pamilya ko
para ayusin ang kompanyang iiwan nila sa akin.”
“At bago ko kunin ang posisyon…
gusto kong masigurado
na ang babaeng pipiliin ko—
ay pipiliin din ako…
kahit wala akong pera.”
Napahagulgol ako.
Nanginginig bigla si Mama, hinawakan bibig niya.
“Rica… anak…
hindi ka namin pinakinggan…”
Umiling ako.
“Mama… hindi ko kailangan ng yaman.”
“Kailangan ko ng taong hindi ako tinatapon.”
At si Evan lumapit sa akin, hinawakan kamay ko.
“At kahit anong mangyari…
hindi kita tatalikuran.”
ANG ARAL NA SUMABOG SA KAMARÁ NG MAYAMAN
Naglutang ang boses ni Papa:
“Evan… patawarin mo kami.”
Tumingin si Evan sa kanila, hindi kayabang-yabang, hindi masamang loob—
kundi may dangal:
“Pinapatawad ko po kayo.
Pero sana—
huwag niyo nang maliitin ang mahirap.”
“Dahil hindi pera ang sukat ng tao.”
“Kundi ang puso niya.”
Niyakap ko siya.
At sa unang pagkakataon sa buhay ko,
nakita ko ang mga magulang ko tumango sa lalaking tinawag nilang basura.
EPILOGO — ANG BUHAY NA WALANG PAGSISISI
Lumipas ang isang taon.
Kinasal kami—simple, hindi engrande.
May musika.
May bulaklak.
May mga tao na marunong na makita ang puso bago ang pitaka.
At ako?
Ako ang babaeng minsang pinalayas, tinawag tanga, tinawag wala’y direksyon.
Ngayon?
Ako ang babaeng pinili ng lalaki
na kahit walang damit sa katawan o may milyon sa bangko—
parehong puso ang ibinibigay niya.
