“SINERMUHAN NIYA AKO SA AIRPORT, TINAWAG AKONG ‘WALANG KWENTA’ — PERO HINDI NIYA ALAM NA AKO ANG TAONG NAGLIGTAS SA BUHAY NIYA.”
ANG ARAW NGA GUSTO KO MALIMTAN
Ako si Elle, 29 anyos.
Naa koy medium build, simple ra kaayo nga bisaya, medyo laid-back ra ko sa tanan.
Dili ko model, dili ko sosyal, dili ko tig-Instagram.
Ug mao guro na—
mao nga sayon ko pagtamakan sa uban.
Niana nga adlaw,
nag-atang ko sa boarding gate sa NAIA Terminal 3.
Ga-bitbit ko ug backpack ug isa ka paper bag
nga puno sa pasalubong para sa akong mama sa probinsya.
Dili fancy, dili sosyal — pero gikan sa kasingkasing.
Naglinya ko sa security check,
kalit nga naay babaeng sosyal nga nagsul-ob ug branded tanan:
Chanel bag, Gucci shades, ug ang sabaw nilang attitude.
Iyaha kong gi-ung-ung:
“Miss… excuse me…
pwede ba mu-lihok ka?
Nakabara ka.”
Nag-smile ko politely:
“Ay sorry Ma’am.”
Pero iyang tubag?
“Ugh. People like you shouldn’t travel during peak hours.
Walang consideration.”
Nabantayan sa mga tao.
Natahimik ang linya.
Nakasimangot sila.
Ang laing lalaki ni-whisper:
“Grabe… bastos kaayo siya.”
Pero ang pinaka-nakasakit?
Ningtan-aw siya sa akong sinina, simple ra t-shirt, loose jeans, ug giingon niya:
“Next time, mag-MRT ka nalang.
Hindi ka bagay dito.”
Pikon na unta ko, pero nag-smile lang ko.
Naa koy prinsipyo:
“Dili ko mu-ubos sa kahugaw sa uban.”
Pero sakit gihapon.
Sakit kaayo.
Ako ra gihilom.
ANG GIWALA NILA NGA KASINGKASING KO
Nag-board na mi sa eroplano.
Ako aisle seat.
Naa ang sosyal nga babae sa luyo.
Makadungog ko iyang mga reklamo even before takeoff:
“Why is this flight so slow?”
“Bakit ang daming low-class na pasahero ngayon?”
Ug ang pinaka-lisod ko paminawon:
“I don’t get why poor people insist on flying.”
Dili ko nalang siya gitutok.
Kay basin masakpan nako ang kaugalingon kong musulod sa ugat ang kalagot.
Nakig-istorya lang ko sa seatmate nako —
usas siyang elderly man.
Niana siya:
“Anak… ayaw kabalaka.
Sometimes ang mga hilason… sila ang pinaka luoy.”
Nakangiti ko gamay.
ANG KALIT NGA SIGAW
Sa tunga-tunga sa flight,
naay kalit nga kusog nga pag-singgit sa likod:
“HELP!!!
SOMEBODY HELP!!!”
Ni balik ko sa luyo.
Ang babae?
Ang sosyal?
Naghikling, nagkurog iyang kamot, naay nagtabang og aban.
Ang flight attendant nag-yaw-yaw sa mic:
“We have a passenger experiencing cardiac distress!
Is there any medical professional on board?”
Wa’y katindog.
Walay nitubag.
Ug ang tibuok eroplano…
nagkurog sa kahadlok.
Ako?
Nipiyong ko.
Ug nitindog.
-
7 years ko nga volunteer EMT (Emergency Medical Technician)
-
Nag-serbisyo ko para sa Red Cross
-
Ug nakaluwas ko ug daghang kinabuhi sa kalayo, aksidente, ug bagyo.
Pero dili ko nag-post about ana.
Dili ko nag-sulti.
Dili ko manghambog.
Regular ra ko nga tawo
nga nag-istorya nga “okay ra ko”
pero dako kaayo og kasingkasing para motabang.
Nidool ko sa attendant:
“Ma’am, EMT ko.
I can help.”
Nidali sila nga paagi.
Gihatag nila oxygen mask, BP kit, ug pulse oximeter.
ANG DILI NILA GIKAHULAT NGA EXAMINER
Pag-abot nako sa likod,
Nakita ko ang babae—ang nagsinggit og “low-class” kanina—
nagpangusnit, murag di na kabreathe.
Gitan-aw ko iyang wrist, chest, ug color.
Signs of arrhythmia triggered by anxiety.
Niingon ko dali:
“Lower her head.
Open her airway.
Give her controlled oxygen.”
Nangurog iyang tingog:
“Please… please don’t let me die…
ayoko pa… sorry na… sorry…”
Iyang mata?
Puno sa kahadlok.
Dili na sosyal.
Dili na hilason.
Tawo lang.
Gitahan ko iyang kamot.
“Relax.
Dili ka mamatay karon.
Naa ko diri.”
Ug nagsunod-sunod ang tanan:
– I checked her pulse
– Stabilized her breathing
– Managed her panic attack
– Gihatagan ko siya tubig
– Gi-massage nako iyang chest area
– Gihatagan ug warm instructions
Slowly, nigawas ang color sa iyang nawong.
Ni-normal iyang breathing.
Ug nianhi ang piloto:
“Ma’am, you saved her life.”
Pero wa ko mu-answer.
Kay dili ko nimo kinahanglan ang credit.
Basta kay buhi siya.
ANG PAGKAHADLOK NGA NITAWAG SA AKONG NGALAN
Paglanding, gisunod niya ko.
Nag-hapon siya ug luhod sa akong atubangan,
sa NAIA arrival area mismo.
Ug nag-ingon:
“Miss…
please…
pasayloa ko…”
Ang tanan tawo nagtutok.
“I insulted you…
I belittled you…
I judged you by your clothes…”
Naghilak siya.
“Pero ikaw ra ang natindog para sa akin.”
Natunaw ako sa kalungkutan niya.
Ug gisulti ko:
“Salamat sa pasaylo, pero ayaw kabalaka…
Dili ko nagtabang para mapasuko ka.
Nagtabang ko kay ang kinabuhi mahal.”
Nanglingkod siya, nanginginig.
Ug iyang gisulti ang pinaka-nagpabigat sa akong kasingkasing:
“You didn’t just save me…
you saved my baby.”
Napalibot ko ang mata.
Nanambok iyang tiyan, 4 months pregnant.
Nihutok ko.
“Ma’am… nalipay ko dili nanghulat.
Ang importante, safe ang baby.”
Iyang kamot nagkupot sa akong nga.
Hilom, pero puno pasalamat:
“You’re the kindest woman I’ve ever met.
And I was the cruelest.”
Ning-smile ko.
Tinuod.
Pero gentle:
“Sometimes… ang life kay duha.
Ang tawo nga mu-pasakit nimo…
maoy tawo nga kinahanglan nimo iluwas.”
Nayaw iyang mata sa akong pulong.
EPILOGO — ANG TAWAG NGA DILI KO GIPAABOT
After 3 months, nakadawat ko ug tawag.
“Miss Elle?
We’re calling from St. Luke’s Medical Center.”
Kabado ko ug gamay.
“The patient you helped on the plane…
she insisted to put your name as her baby’s second guardian.”
Nalaglag ko ang phone.
Natulo akong luha—pero hilom, humok.
Sulti sa nurse:
“Miss…
ingon niya,
‘Kung dili tungod ni Elle, dili ko buhi karon.’”
Gihupay ko akong nunal.
Misnort ko gamay.
“Ingon ko sa akong kaugalingon sauna…
dili ko belong sa mga lugar sama sa airline flights.
Pero karon…
murag belong ko sa kasingkasing sa usa ka bata.”
Ug it’s enough.
Ang pagtamakan ug pagpanarbaho walay maka-erase sa pagkatawo.
Ang kaayo, bisag gamay… makaluwa ug kalibutan.
