“NANG MALAMAN KONG MAY KABIT ANG ASAWA KO… DOON KO NAMATAAN ANG LAHAT NG KHIRYAT NA AKO ANG NAGPAKEN SA BUHAY NIYA.”
Ako si Althea, 31 anyos.
Tatlong taon na kaming kasal ni Victor —
ang lalaking akala ko magiging “forever” ko.
Sa mata ng ibang tao,
si Victor ay sweet, mabait, may pangarap.
Pero sa loob ng bahay namin,
ako lang ang nakakakita ng:
• pananahimik niyang parang walang buhay,
• cellphone na lagi nakalihim,
• tuwing gabi OT kahit hindi kailangan,
• at yakap na unti-unting naglaho hanggang wala na.
Hindi ko gustong maghinala.
Pero isang gabi—
nagpadala ang Diyos ng sagot na hindi ko hiniling…
ANG GABING NAHULI KO SIYA
8:47 PM.
Ulan.
Tahimik ang kalsada.
Pauwi ako mula sa trabaho
nang makita ko ang kotse ni Victor sa harap ng motel.
Hindi restaurant.
Hindi café.
Hindi trabaho.
Motel.
Nanginginig ang kamay ko.
Gusto kong sumigaw.
Gusto kong tumakbo.
Pero lumapit ako.
Binuksan ko ang camera ng phone ko.
At noong pumasok ako sa lobby—
“Ma’am? Room 209 po ang kay Sir Vic—ay este—
Tumigil ang receptionist.
Masyadong late na.
Napatakip siya ng bibig.
Ako?
Parang nahulog sa bangin.
ANG PINTONG BUKAS AT ANG TRUTH NA NAGPAKUTSABAH GALING SA DUGO KO
Hinampas ko ang pinto.
Wala silang lock.
At nakita ko.
Si Victor.
Nakahubad.
Nakasandal sa headboard.
Nakayakap sa babae.
Naghahalikan.
Ang puso ko pumutok sa loob.
Literal na parang may tumusok sa dibdib ko.
“VICTOR!”
Nagtalon sila.
Tinakpan niya ang mukha niya.
Pero huli na.
“Althea… w-wait—”
“Huwag ka magtangkang lumapit sa’kin.”
Ang babae tumakbo sa banyo.
Victor nakaluhod.
“Hindi ko gustong masaktan ka…”
Tumawa ako—iyong tawa ng taong durog pero nagpipilit tumayo.
“Hindi mo gustong masaktan ako?
Pero nilagay mo ako sa impyerno ng dalawang taon!”
“Althea… please…”
“Victor, hindi kita papatulan.
Kasi ang katotohanan?
Tapos na ang kailanman nating ‘tayo’.”
Umalis ako…
pero hindi ako umiyak sa harap niya.
Hindi ko binigay iyon.
Umiyak ako sa taxi.
Umiyak ako hanggang hindi na ako makahinga.
ANG BUWAN NG KATAHIMIKAN — AT ANG PLANONG MAHINAHON PERO MATEKDA
Sa loob ng dalawang linggo,
Victor walang tigil tumawag.
Nagpadala bulaklak.
Nagpadala regalo.
Nagpadala voice notes.
Pero ako?
Tahimik.
Hindi dahil nagpapatawad ako.
Hindi dahil umaasa akong babalik siya.
Tahimik ako —
dahil nag-iipon ako ng lakas
para bawiin ang buhay ko.
Hindi ko sinabi sa kanya na:
• ako ang may pangalan sa bahay,
• ako ang nagbabayad ng kotse niya,
• ako ang nagpa-aaral sa kanya noong wala siyang trabaho.
Ako.
Ako lahat.
Ako ang pundasyon ng lahat ng meron siya.
Pero hindi ko ipinaalala.
Naghintay lang ako ng tamang oras.
ANG ARAW NA NAGBALIK SIYA…
AT ANG ARAW NA PINAHIYA SIYA NG BUONG KAPALARAN**
Dumating ang araw ng “pagbati” daw niya.
May dala siyang singsing.
May dala siyang luha.
May dala siyang drama na parang teleserye.
“Althea… please…
bumalik ka.
Hindi ako mabubuhay nang wala ka.”
Tahimik lang ako.
Ngumiti.
“Sige, Victor…
pumasok ka.”
Lumakad siya papasok.
Nakatingin saya sa paligid.
Ngumiti ako muli.
“Gusto mo bang malaman kung anong nagbago?”
“Oo… Althea, please…”
Inabot ko ang isang Sobre.
Nabasa niya.
At doon…
namuti ang mukha niya.
nanginginig.
nagtakbo ng mata.
“A—Althea… ano ’to!?”
“PAPEL NG PAGPALAYA.”
Annulment papers.
Complaint for psychological abuse.
Proof ng cheating niya.
Financial records.
At pinaka-importante—
TRANSFER OF TITLE.
Kasama pangalan niya?
WALA NA.
Tinanggal ko siya legally.
Lahat ng ari-arian na ipinagmamalaki niya…
sa papel?
Ako lahat.
Ako lahat.
Ako lahat.
Victor umiyak.
“Althea…
paano mo nagawa ’to?”
“Victor, matagal na akong umiiyak.
Ngayon… ikaw naman.”
ANG HULING BESES NA NARINIG KO ANG PANGALAN NIYA
Isang linggo pagkatapos non,
nabasa ko sa group chat ng barrio:
“Si Victor? Iniwan din ng kabit.
Wala nang trabaho.
Nakikitira sa pinsan.”
Ako?
Nagbukas ako ng maliit na café.
Naging masaya.
Huminga ako.
Nagising ako sa unang araw na wala nang bigat sa dibdib ko.
At na-realize ko:
“Hindi ako natalo dahil niloko niya ako.
Natalo siya dahil hindi niya ako kilala.”
EPILOGO — ANG BABAE NA HINDI NA NAGLILINGON SA PINTUANG NASUNOG NA
Ngayong gabi,
nakatayo ako sa balkonahe ng bahay ko,
umiinom ng tsaa,
nakatitig sa buwan.
Hindi ko na inaalala ang pangalan niya.
Hindi ko na tinatanong kung bakit ako hindi sapat para sa kanya.
Sapat na akong mag-isa.
Sapat na akong gumising nang walang sakit sa dibdib.
Sapat na akong magmahal sa sarili ko.
At sabi ko sa hangin:
“Salamat sa pagtatapos mo.
Dahil doon nagsimula ang buhay ko.”
