“ANIM NA TAON NA NIYA AKONG TINAWAG NA ‘MALIIT KONG MISIS’ — PERO NANG SINUNDAN KO SIYA SA DAPITHAPON, NADISKUBRE KO ANG BAGAY NA HINDI KO INASAHAN KAHIT KAILAN.”
Ako si Maribel, 59 anyos.
Sa edad kong ito, marami ang nagsabi na dapat nagpapahinga na ako, hindi nagpapakilig, hindi umiibig.
Pero mali sila.
Dahil anim na taon na akong kasal sa isang lalaking mas bata sa akin ng tatlong dekada —
si Rion, 29, isang lalaki na mas mabait pa kaysa init ng umagang bagong sikat ang adlaw.
Tuwing gabi, pagod galing trabaho,
dinadalhan niya ako ng maligamgam na tubig,
tinutulungan ako magmasahe ng tuhod,
at tinatawag ako ng pangalang nakapagpapakilig pa rin sa’kin:
“Misis… maliit kong misis.”
At sa bawat tawag niyang iyon,
ramdam ko ang respeto niya, hindi awa.
Pagmamahal, hindi obligasyon.
Anim na taon akong naging masaya.
Hanggang sa isang gabi…
isang gabi na binago ang lahat.
I. ANG GABI NA KAPANAGINIP KO ANG TAHIMIK NA BUHAY
Alas-11 ng gabi.
Nagising ako at wala si Rion sa tabi ko.
Iyon ang unang beses sa anim na taon.
Tumindig balhibo ko.
Narinig ko maliit na tunog mula sa kusina—
kaluskos ng kutsara, tunog ng papel, paglalakad.
Lumapit ako dahan-dahan.
At bago ako nakaabot sa pinto,
narinig ko ang boses niyang pabulong:
“Kaunting panahon na lang… kailangan kong matapos ’to bago malaman niya…”
Parang may tumama sa dibdib ko.
Ano ang tinatago niya?
May babae ba?
May problema ba?
May utang ba siya?
Hinila ako ng kaba papasok sa kusina.
II. ANG KUSINA NA NAGBUNYAG NG HINDI INAASAHAN
Pagbukas ng ilaw—
Si Rion nakatalikod,
may hawak papel,
may nakasabit na apron,
putikan ang paang sapatos.
Sa mesa:
• blueprint
• planong bahay
• maliliit na sample ng pintura
• at isang envelope na may pangalan ko.
Nanlaki ang mata ko.
“Rion… ano ’to?”
Nagulat siya, halos mahulog ang hawak.
“M-misis… dapat hindi mo muna nakikita ’to.”
“Ano itong mga papeles?
Bakit gabi-gabi kang pumupunta dito?”
Umupo siya.
Huminga nang malalim.
Halatang nanginginig ang kamay niya.
At ang susunod niyang sinabi…
bumiyak ang puso ko.
“Misis…
anim na buwan ka nang nakaka-experience ng memory lapses.”
“At sinabi ng doktor…
nagsisimula na ’yong early signs ng dementia.”**
Parang nawala ang tunog ng mundo.
“Akala ko pagod lang ako—
bakit hindi mo sinabi sa’kin?”
Tumulo luha niya.
“Ayoko kang matakot.
Ayoko kang makaramdam na pabigat ka.”
III. ANG KATOTOHANANG MATAGAL NA NIYANG PINAGHAHANDAAN
Kinuha niya ang mga plano.
“Lahat ng ’yan…
bahay na ginagawa ko para sa’yo.”
“Isang bahay na may mga larawan mo sa pader.”
“Mga sulat ko sa bawat kwarto.”
“Mga recording ko na nagpapakilala kung sakaling hindi mo na ako makilala.”
Gumuho ako.
Literal na natumba ako sa upuan.
“Rion… bakit?”
Lumapit siya, lumuhod sa harap ko, hinawakan kamay ko, pinisil.
“Dahil msis…
mahal kita.”
“At kung dumating ang araw na hindi mo na maalala ang pangalan ko…”
Pinahid niya ang luha ko gamit ang daliri.
“…aaraw-arawin kong ipaalala sa’yo kung gaano kita kamahal.”
IV. ANG BAGAY NA HINDI KO INASAHANG MATAGPUAN
Kinuha niya ang envelope.
Inabot sa akin.
Sa loob—
isang liham.
Nakasulat kamay niya:
“Kung sakaling hindi mo na ako makilala…
ako si Rion, ang batang niligtas mo minsan sa ulan,
ang lalaking minahal mo kahit ayaw ng mundo,
at ang asawang panghabang-buhay mamahalin ka.”
“At kahit limot mo ako—
hindi ako hihinto sa pag-alala sa’yo.”
Hindi ko napigilan.
Humagulgol ako.
Ni-yakap ko siya nang buong lakas.
Narinig ko tibok ng puso niya… mabilis, takot, pero tapat.
V. EPILOGO — ANG GABING NABAGO ANG LAHAT
Kinabukasan, dinala niya ako sa lupang binili niya.
Isang maliit pero maganda.
May mga halamanan.
May malaking bintana.
May pinto na may ukit:
“Home ni Misis.”
At sinabi niya sa akin habang nakayakap ako sa balikat niya:
“Hindi kita iiwan, Maribel.
Kahit araw na hindi mo na alam kung sino ako…
ako ang lalaking babanggitin ang pangalan mo araw-araw
hanggang mahalin mo ulit ako.”
At doon ko naintindihan:
Ang pag-ibig tunay—
hindi lang sa araw na naaalala mo,
kundi sa araw na nakalimot ka…
pero minamahal ka pa rin.
