ANG SABI NG KAPATID KO, “HINDI AKO SUCCESSFUL PARA SA SARILI KONG KASAL.” PERO ANG GABING IYON… DOON NIYA NADISKUBRE ANG KATOTOHANANG NAGPASIGAW AT NAGPATAHIMIK SA LAHAT NG BISITA.
Ako si Lena, 30.
May kapatid akong babae, si Mira, 27 —
mahinhin, mabait, masipag, pero ubod ng insecure.
Lumaki kami sa hirap matapos mamatay ang aming mga magulang.
Ako ang panganay, siya ang bunso.
Ako ang nag-aruga, siya ang laging nanginginig pag may problema.
Sa lahat ng bagay…
si Mira ang taong hindi naniniwala sa sarili niya.
Kahit may trabaho siya ngayon sa Maynila,
kahit napakabait niya,
kahit lahat ng tao nagmamahal sa kanya—
lagi niyang sinasabi:
“Ate, wala akong naabot…”
“Ate, hindi ako proud sa sarili ko…”
“Ate, hindi ako deserving maging bride…”
At tuwing marinig ko iyon,
sumasakit puso ko.
Dahil kung alam lang niya…
kung gaano siya kalakas.
ANG ARAW NG KASAL NIYA — PERO MAY LUNGKOT NA NAKATAGO
Maganda ang venue.
Maganda ang bulaklak.
Maganda ang gown.
Pero si Mira?
Tahimik.
Namumula mata.
Nanginginig kamay habang hawak ang bouquet.
“Ate… tingnan mo sila…
puro mayayaman…
puro may kotse…
puro may achievements.”
“Ako lang ang walang kwenta.”
Hinawakan ko kamay niya.
Narinig ko tibok ng puso niya mabilis.
“Mira… ang kasal hindi contest.”
“Hindi mo kailangan maging successful para mahalin.”
Pero hindi niya ramdam.
Hindi niya makita ang sarili niyang kagandahan.
Pagbukas ng pinto ng simbahan,
naglakad siya dahan-dahan pababa ng aisle.
Ang ngiti niya maganda.
Pero ang mata niya puno ng kaba.
ANG GABING NANGHINA ANG PUSO NIYA
Pagkatapos ng reception,
habang sumasayaw ang mga tao, kumakain at tumatawa,
nakita ko si Mira sa terrace — mag-isa,
nakatingin sa buwan.
Lumapit ako.
“Bunso, bakit ka nag-iisa?”
Huminga siya nang malalim.
Tinakpan niya ng kamay ang bibig niya para pigilan ang iyak.
“Ate…
hindi ako fit maging bride.
Wala akong magandang trabaho…
wala akong savings…
wala akong naipundar…”
“Hindi ako katulad ng ibang babae.”
Niyakap ko siya.
Yung yakap na parang gusto kong ipasok sa puso niya ang katotohanan:
You are worthy.
Pero hindi pa tapos…
Pumikit siya, at sinabi ang pinaka masakit:
“Ate…
mas mabigat kasi…
wala si Mama at Papa dito para makita ako.”
Parang tinaga puso ko.
Si Mira lumaki sa pangungulila.
At ngayong araw ng kasal niya,
iyon ang pinakamasakit na bumalik.
ANG DESISYON NG GROOM NA NAGPATIGIL SA LAHAT
Sa di kalayuan, lumapit si Elvin, ang asawa niya.
Nakita niyang umiiyak si Mira —
at parang gumuho ang mundo niya.
Lumuhod siya sa harap nilang dalawa.
“Mira, mahal…
bakit hindi mo sinabi?”
Hindi makatingin si Mira.
“Ayoko maging pabigat…”
Hinawakan ni Elvin ang pisngi niya.
“Pabigat?
Ikaw ang dahilan bakit ako nagtagumpay!”
“Noong wala akong trabaho, ikaw nagbigay baon ko.”
“Noong bumagsak negosyo ko, ikaw nagtiwala sa’kin.”
“Kung walang ikaw—walang AKO!”
Tumulo luha ng groom.
Ngayon lang ako nakakita ng lalaki na ganon kasugat ang puso sa pag-iyak.
Nanginig si Mira.
“Pero wala pa rin akong narating…”
Umiling si Elvin.
“Kung hindi ka successful…
GOODBYE SUCCESS!”
“Dahil ikaw ang pinakamagandang achievement ko.”
At doon —
sumigaw ang lahat ng bridesmaids: “AYYYY!”
Ang mga bisita lumabas, nagtakip bibig.
Ang iba lumingon at sabay nagpunas luha.
Ang pari lumabas pa para tingnan bakit may iyakan sa terrace.
ANG PAGDATING NG TAONG DI NIMINAHAN NIYA NA DARATING
Habang umiiyak si Mira sa balikat ng asawa niya,
biglang huminto ang isang puting kotse sa harap ng venue.
Babaye ang bumaba.
Mga 50+ anyos.
Marangal.
May dalang bouquet.
Tumingin si Mira.
“Ate… sino ‘yan?”
Ngumiti ako nang malalim.
“Siya ang hindi natin nakita buong buhay…
pero lagi tayong minahal sa likod.”
Naglakad ang babae papunta sa amin.
Paglapit niya,
nanginginig ang boses:
“Mira…
anak…”
Nanlaki mata ni Mira.
“Ako si Tita Fe…
best friend ng Mama mo.”
Tinakpan niya bibig, umiiyak na.
“Pinagbilinan niya ako…
na kapag ikakasal ka,
ako ang tatayo sa tabi mo…
dahil ayaw niyang maramdaman mong mag-isa ka.”
Humagulgol si Mira.
Niyakap niya ang babae na parang nanay niya—
iyak ng taong pinun-an ang sugat ng pagkawala.
Lahat ng tao umiiyak.
Kasama na ako.
ANG ARAL NG GABI — ANG TAGUMPAY AY DI NASUSUKAT SA TRABAHO
Nang bumalik sila sa hall,
humawak si Mira ng mic.
Nanginginig pa kamay niya,
pero punô ng tapang.
“Akala ko hindi ako successful…”
“Pero ngayong gabi,
nakita ko—
hindi trabaho o pera ang sukatan…”
“Kundi kung gaano ka minahal…”
“At kung gaano ka marunong magmahal.”
Nagpalakpakan ang lahat.
Ang iba nagyakapan.
Ang iba na-stuck sa pagpunas luha.
Ang pari, nakangiti:
“Ito ang pinakamagandang wedding speech sa buong karera ko.”
EPILOGO
Sa sumunod na buwan,
naging masaya si Mira.
Di na siya insecure.
Di na siya natatakot.
Di na niya sinasabing “hindi ako successful…”
Kada umaga,
titingin siya kay Elvin at kay Tita Fe,
at sasabihin:
“Ito ang totoong success —
ang pagmamahal na di sinusukat, di ikinahihiya,
at di iniiwan.”
At ako?
Tuwang-tuwa ako kay bunso.
Sa wakas…
nakita na niya ang halaga niyang totoo.
