“ANG BILLIONARYONG NAPATIGIL ANG PUSO — NANG MALAMAN NIYANG ANG KATULONG NA PALAGI NIYANG MINAMALIIT… AY ANG KANYANG ANAK NA NAWALA SA LOOB NG 15 TAON.”
ANG TAONG WALANG INUURUNGAN — PERO MAY NAKALIGTAS SA MATA NIYA
Ako si Don Rafael Vergara, 58 anyos.
Ang pag-aari ko ang isa sa pinakamalaking chain of hotels sa bansa:
Vergara Grand Estates.
Sanay ako sa tao na yumuyuko sakin.
Sanay ako sa respeto.
Sanay ako sa kapangyarihan.
Pero may isang tao sa bahay na hindi ko maintindihan:
ang bagong housemaid—si Alah.
Tahimik.
Palaging nakatungo.
Palaging iwas tingin.
At may isang bagay na hindi ko mapaliwanag:
Kapag nagsasalita siya…
parang may kilala akong nakaraan na biglang bumabalik.
Minsan, pag dinig ko ng boses niya mula sa kusina,
tumatayo balahibo ko.
Hindi dahil sa takot—
kundi dahil sa isang alaala na ayaw nang lumabas:
Ang boses ng anak kong nawala 15 taon na ang nakalipas.
Ang anak kong babae, si Reina,
na diumano’t nalunod at hindi na nakita ang bangkay.
Pero may bahagi sa puso ko yang ayaw maniwala.
ANG SUSPECT NA TAGLAY NI ALAH
Isang gabi, umuulan nang malakas.
Pinatawag ko siya para magbilir ng tsaa.
Pag-abot niya, nakita ko ang sugat sa braso niya.
“Saan mo nakuha ‘yan?” tanong ko.
Nagulat siya.
Parang natakot.
“Sir… aksidente lang po.”
Pero ang tono?
Parang bata na nahuli nagsisinungaling.
At pagtingin ko sa kanya…
nakita ko ang isang bagay na hindi ko nakita sa kahit sinong tao:
ang mata ng anak kong si Reina.
Yung bilog.
Yung malungkot.
Yung mata na parang may sekreto.
Kinabahan ako.
“Ilang taon ka na, Alah?”
“22 po.”
22.
Eksaktong edad na dapat meron si Reina kung buhay siya.
ANG PICTURE FRAME NA HINDI NIYA DAPAT HAWAKIN
Kinabukasan, pagbalik ko mula sa meeting,
nakita ko si Alah sa library…
nakatingin sa frame ng picture ni Reina noong bata pa.
Nanginginig kamay niya.
Namumula mata niya.
“Bakit mo hinahawakan ‘yan?” sigaw ko.
Nagulat siya, nabitawan ang frame.
“Sir! Pasensya na… linisin ko lang po—”
“ASAANG BAHAGI NG TRABAHO MO ANG PAGHAWAK NG PICTURE NG ANAK KO!?”
Tumakbo siya palabas, umiiyak.
Ako?
Hindi ko alam anong mas malakas:
Galit ba?
O kaba?
ANG BINTI NA MAY BIRTHMARK
Isang hapon, nakita ko siyang naglinis ng garden.
Naaninaw ko ang binti niya sa slit ng palda.
At halos nahulog ako sa hawak kong tasa:
May birthmark.
Parehong-pareho sa birthmark ng anak ko.
Isang mahabang markang parang half-moon.
Huminto ang mundo ko.
Hindi ito coincidence.
Hindi ito “kamukha lang.”
Ito ang marka ng dugo.
Tinawag ko siya.
“ALAH!
Tumigil ka.”
Nanginginig boses niya:
“Sir… bakit po?”
Tinitigan ko siya nang malalim.
“Sino ka ba talaga?”
At doon—
tumulo luha niya.
Pero bago siya makasagot…
Nag-bukas ang pinto.
At lumitaw ang taong pinakahuling dapat lumitaw:
Si Teresa — ang aking asawa.
Ang babaeng inaakala kong mabait.
Ang babaeng kasama ko sa paghahanap kay Reina noon.
Ang babaeng parang santo sa harap ng tao…
pero may demonyong tinago nang 15 taon.
ANG BAHO NG KATOTOHANAN NA SA WAKAS AY LUMABAS
Teresa (malamig ang ngiti):
“Rafael… may problema ba?”
Tinutukan ko si Alah.
“Kilala mo ba siya?
Sabihin mo ngayon din.”
Alah humagulgol.
Pero si Teresa…
tumaas kilay.
“Anak-anakan ko ‘yan. Kinuha ko mula sa probinsya.
Dinala ko dito para tumulong.”
Hindi tumugma ang tibok ng dibdib ko.
“Probinsya?
Kailan pa?”
“10 years ago.”
Ten years ago.
Eksaktong taon na nawala si Reina.
Lumapit ako kay Teresa.
Hindi na ako takot.
“Teresa…
ano bang ginawa mo?”
Kumunot noo niya.
“Huwag mo akong pagbintangan.
Ako ang asawa mo.”
Pero inangat ko ang boses ko:
“ASAWA NGA KITA, PERO IKAW RIN ANG NAG-ALIS NG ANAK KO SA BUHAY KO, HINDI BA!?”
Alah sumigaw:
“Sir, huwag po!
Wala pong kasalanan si Ma’am Teresa!”
Pero habang umiiyak siya
—ang kamay niyang naka-cover sa bibig
—ang paraan ng paghinga niya
—ang panginginig niya
…lahat, lahat, lahat ng kilos niya…
gawi ng anak ko nung bata pa.
Ang puso ko sumabog sa dibdib.
ANG REVELATION — ANG PAGSABOG NG PUTIK NG KASALANAN
Kinabukasan,
nagpa-DNA test ako.
Kahit ayaw ni Teresa,
kahit nagwawala siya,
kahit sinasabi niyang niloloko ko raw ang sarili ko.
At nang lumabas ang resulta…
Hindi na ako makahinga.
Hindi ako makapagsalita.
Hindi ako makagalaw.
99.98% MATCH.
Sa papel nakasulat:
Alaiah Vergara — Biological Daughter of Rafael Vergara.
Para akong tinamaan ng kidlat.
Tumakbo ako palabas ng clinic, hawak ang papel.
Si Alah nasa garden, nagdidilig.
Pagtingin niya sakin—
natigilan siya.
Lumapit ako.
Dahan-dahan.
Parang lumalakad sa tubig.
At sinabi ko:
“Reina…”
Gumulo ang mukha niya.
Nag-iyak siya.
Lumuhod siya sa lupa.
“Papa…
sorry… sorry… hindi ko kayo hinanap…”
Niyakap ko siya.
Mahigpit.
Mahigpit na mahigpit.
Parang ayaw ko nang pakawalan.
“Anak ko…
buhay ka…
buhay ka…”
Si Teresa?
Lumabas.
At sumigaw:
“HINDI!
HINDI TOTOO ‘YAN!”
Tumingin ako sa kanya—
ang babaeng 15 taon kong minahal.
“SABIHIN MO SA AKIN ANG TOTOO.”
At bumigay siya.
Sumigaw.
Humagulhol.
At ang kasalanan niyang tinago nang 15 taon…
lumabas sa bibig niya tulad ng lason:
“OO!
AKO ANG NAGPATAGO SA KANYA!”
“AYOKONG LUMAKING TAGAPAGMANA SIYA!
GUSTO KO ANAK KO ANG MAGMANA!”
“KAYA IPINAGALAT KO NA NAMATAY SIYA—”
Nakarinig ako ng putok.
Hindi baril—
kundi putok ng lahat ng emosyon sa dibdib ko.
ANG ARAW NA NAWALA ANG ISANG BABAE — PERO NABALIK ANG TUNAY NA ANAK
Dinala si Teresa sa pulis.
Kidnapping.
Fraud.
Psychological abuse.
15 taon na pagtatago.
Si Reina (Alaiah) lumipat sa kwarto niya muli.
Kasama ko kumain.
Kasama ko sa breakfast.
Kasama ko sa lahat.
At isang gabi, habang nasa terrace kami,
tinanong niya ako, mahina boses:
“Papa…
paano niyo ako nakilala?”
At sabi ko:
“Kahit anong gawin ng panahon…
ang dugo, hindi nagsisinungaling.
Ang puso ng magulang…
hinding-hindi maloloko.”
At niyakap niya ako.
Kasya ang ulo niya sa dibdib ko.
Sa wakas…
buo ako.
EPILOGO — ANG AMA NA MAY IKALAWANG BUHAY
Tuwing makikita ko si Reina nag-aaral, tumatawa, nagluluto…
umiiyak ako ng tahimik.
15 taon ako nabuhay na parang patay.
Pero sa araw na bumalik siya…
Parang nabuhay akong muli.
Siya ang anak kong nawala.
Siya ang dugo ko.
Siya ang tanging yaman ko na hindi masisira ng kasinungalingan ng iba.
PART 2 — “ANG LIHIM NA MAS MALALA PA SA PAGKAWALA NI REINA.”
ANG PAGBALIK NG ANAK KO — PERO HINDI PA TAPOS ANG BANGUNGOT
Simula nang malaman ko na si Alah = si Reina,
parang bumalik ang buhay sa bahay ko.
Pero may isang bagay na hindi ko inaasahan:
Si Reina… takot pa rin sa akin.
Oo, tinatawag niya akong “Papa.”
Oo, yumayakap siya.
Pero sa tuwing pupalapit ako nang biglaan…
nanginginig siya.
Umiiwas.
Tumatago ng kamay niya.
Nakakamatay iyon sa puso ng ama.
Lalo na noong isang gabi—
nabangga ko aksidentally ang vase sa hallway.
Malakas ang tunog.
Reina agad napaluhod,
tinakpan ulo niya,
at sumigaw:
“PLEASE WAG! HINDI NA PO AKO SASAGOT!
AYOKO NA PO SA KWARTO NA WALANG ILAW!”
Parang biniyak ang puso ko.
“Reina… anak…
sino ang gumawa nito sa’yo?”
Pero hindi siya sumagot.
Umiiyak lang.
At doon ko nalaman:
Si Teresa… hindi lang nagtago sa kanya.
Hin TORTURE niya ang anak ko.
ANG BLUE ROOM SA LIKOD NG MANSION
Isang gabi, natutulog na si Reina,
naglakad-lakad ako sa likod-bahay.
Ang hangin malamig.
Tahimik.
Hanggang nakakita ako ng DOOR na hindi ko pa nakita noon:
isang maliit na kuwarto, kulay BLUE ang pader.
Walang bintana.
May lock sa labas.
At sa loob…
May:
• isang lumang kutson
• chain sa sahig
• marks sa dingding
• isang punit na damit pangbata
• at isang stuffed toy — kulay brown
Para akong sinampal ng kidlat.
Ito…
ITO ANG KWARTO ng anak ko.
Itong “blue room” na sinabi niyang ayaw niya ng dilim…
dito pala siya isiniksik ni Teresa.
15 YEARS.
15 YEARS ANG ANAK KO NAKAKULONG PARANG HAYOP.
Lumuhod ako sa sahig.
Sinuntok ang pader hanggang dumugo kamay ko.
Sumigaw ako.
“TERESA… anong ginawa mo sa anak ko…?!”
At may narinig ako sa likod ko:
Si Reina.
Nakatayo.
Umiiyak.
“Papa…
wag mo po ako iiwan sa kwarto na ‘yan ulit…”
Agad ko siyang niyakap.
“Hindi na, anak.
HINDI NA.
Habang buhay hindi na.”
Pero sa yakapan naming iyon…
may isang tao pala nakatingin sa CCTV monitor…
ang kapatid ni Teresa — si Senator Urbano.
ANG PAGBANTA NG SENATOR
Kinabukasan, may dumating na convoy.
Black SUVs.
Guardia Civil.
Bodyguards.
Pumasok sa sala si Senator Urbano.
Matangkad.
Makapangyarihan.
Malamig ang tingin.
Ngumiti siya sa akin.
“Don Rafael.
Congratulations sa muling pagkahanap ng anak mo.”
Hindi ako ngumiti.
“Anong kailangan mo?”
Lumapit siya.
Hinawakan ang larawan ng pamilya ko sa mesa.
“Alam mo… nakakasira ng pangalan ang kwento ng kapatid ko.
Hindi maganda para sa election.”
Tumaas kilay ko.
“Ano gusto mong sabihin?”
Ngumisi siya—ang ngiti ng taong sanay manalo sa maruming paraan.
“Gusto ko manahimik ka.
No public statements.
Walang kaso.
Walang press.
Walang DNA exposure.”
“Babayaran kita.
Name your price.”
Ibang klase ang galit ko.
Tumayo ako.
“Senator…
hindi pera ang kapalit ng dinanas ng anak ko.”
Lumapit siya sa tenga ko.
“Don…
may mga sikreto ka ring ayaw mong lumabas.
Gusto mo bang malaman ng media kung paano ka yumaman noong 90’s?
You think they won’t dig?”
Nanginginig ako.
Hindi sa takot.
Sa galit.
At pagkatapos niyang umalis…
May note siyang iniwan:
“Pag hindi ka sumunod…
hindi lang kapatid ko ang mawawala sa buhay mo.”
At alam ko ang ibig niyang sabihin.
Reina.
Ang anak kong bagong balik.
ANG PANGABUSO NA DI KO INASAHAN — ANG SCENE SA KUSINA
Isang gabi,
nag-monitor ako sa CCTV recordings.
Napansin ko—
may old files pala hindi ko nabuksan.
Nang i-play ko…
parang tumigil ang puso ko.
A video… 12 years ago…
si Teresa iniikot ang buong bahay…
may hawak siyang sinturon…
at hinahabol ang isang batang babae 10 years old.
Si Reina.
Sinigawan niya:
“HINDI KA ANAK NI RAFAEL!
HINDI KITA PAPAYAGANG MAGMANA!
MAGDUSA KA DITO!”
Sinigaw ng anak ko:
“Mama Teresa, tama na po!
Please… please tama na po…”
Pero hinila siya ni Teresa sa buhok.
Napasigaw ako kahit alam kong video lang.
“Teresa… HAYOP KA.”
Ang pinaka-matinding scene?
Ang pagtali kay Reina sa kama habang naka-patch ang bibig niya…
sa loob ng Blue Room.
Hindi ko kaya tapusin ang video.
Parang sumabog ang puso ko.
ANG PAGLABAN NG AMA — AT ANG PAGSABOG NG SIKRETO
Kinabukasan,
nagdesisyon ako.
Kakasuhan ko sila.
Ang buong pamilya nila.
Si Teresa.
Si Senator Urbano.
Ang mga accomplices.
At hindi lang iyan.
Ilalantad ko rin ang Blue Room.
Ang CCTV footages.
Ang torture.
Lahat.
Pero nang handa na akong pumirma sa statement…
Nag-brownout ang buong bahay.
Pag-boot ng backup generator—
Nawala lahat ng CCTV videos.
Lahat ng files.
Lahat ng backups.
Someone breached my system.
At may mensahe sa malaking screen ng control room:
“Hindi ikaw ang kalaban ko.
Pero tandaan mo…
may anak ka pa sa labas.”
Tumigil mundo ko.
ANAK PA SA LABAS?
Sino?
Kailan?
Paano?
Pero mas mahalaga:
BAKIT NILA ALAM?
AT BAKIT GINAGAMIT ITO LABAN SA AKIN?
EPILOGO — ANG BAGONG LABAN
Gabi.
Tahimik.
Nakaupo ako sa gilid ng kama ni Reina habang natutulog siya.
Tumingin ako sa kisame.
Huminga malalim.
“Anak…
hindi lang ikaw ang nawawala.
May isa pa…
at gagamitin nila iyon para sirain tayo.”
Tumingin ako sa bintana.
Nakabukas.
At may sticky note nakadikit:
“Kung gusto mo makita ang ikalawa mong anak…
sumunod ka sa akin. — Teresa”
Ibig sabihin—
HINDI SIYA NAKABILANGO.
NAKATAKAS SIYA.
At hindi lang iyan.
MAY ISA PA AKO’NG ANAK —
AT NASA KAMAY NG DEMONYONG BABAE.
PART 3 — “ANG IKALAWANG ANAK NA TINAGO SA KADILIMAN — AT ANG BABAENG DEMONYO NA BUMALIK PARA WAKSIN ANG BUHAY NAMIN.”
ANG MENSANG EDUKE NGA MAKAGUBA NAG UTOK SA USA KA AMA
Pagka-gabii, gitutokan ko ang sticky note:
“Kung gusto mong makita ang ikalawa mong anak…
sumunod ka sa akin. — Teresa”
Ako si Don Rafael —
58 anyos, bilyonaryo, tawo nga walay gisaligan gawas sa numero ug papel.
Pero karong orasa?
Nanginginig akong kamot.
Natingkag akong dughan.
Kagahapon nako, wala na.
Reina natulog sa akong kiliran.
Lingkod ko, nagbantay sa iya.
Pero ang huna-huna ko?
“May usa pa pala kong anak…
Asa siya?
Nabuhi ba siya sa lima ka tuig?
Naggamit ba si Teresa ani aron lang moduminar?”
Ug sa tunga sa akong kahibulongan, may nigawas nga pulong gikan kang Reina nga nakapahugno sa akong kalag.
“Papa…
si Tita Teresa… dili nimo dapat sundon.
Ganahan siya ug dugo.”
Gitutokan nako siya.
“Anak… unsa imong pasabot?”
Niyuko siya, nisul-ob ug jacket bisan init ang kwarto.
“Papa…
15 years ko nga nakakita sa iyang binuhatan.
Nakabalo siya nga dili ko kayang musukol.”
Nihilom siya, nibuka ang iyang baba, nagsulti og hinay:
“Wala ko nag-inusara sa blue room…
dunay bata nga mas gamay pa nako didto una.”
Mitindog ako kalit.
Murag nawala kalibutan.
“HA?
UNSA KA GIPAMINAW?
NAA KAY KAUBAN?”
Natungtong ako sa iyang abaga.
“Reina…
dili baka nagdamgo ana?”
Pero iyang tubag?
“Papa… siya ang ikaduha nato nga anak.”
ANG SUGILANON NIYA NA MAKAPANGILO SA KUTI
Na-drain akong dugo sa lawas.
Reina nagpadayon, ga-uyog iyang tingog.
“Bag-ong panganak pa ko, Papa…
gikan pa ko sa inyong balay…
diin ko gipugos ni Mama Teresa nga muanhi sa blue room.”
“Pag-una, ako ray gi-lock.”
“Pero pagkahuman sa tulo ka tuig…
dunay bata nga gisulod didto.”
“Bata nga lalaki.
5 years old.”
Giluwa nako ang hangin.
Dili makatuo akong utok.
“Unsa iyang pangalan?”
Ningtan-aw siya sa akong mata.
“Wala siya’y pangalan, Papa…
tawag lang niya nako… ‘Ate’.”
Niyuta akong tuhod.
Nihilak ako — tinuod nga paghilak sa usa ka amahan nga naputol ang kalag.
“Ate Reina… asa siya karon?”
Hapit siya dili moingon.
“Gikuha siya ni Tita Teresa, 2 years bago ko nakagawas.”
“Wala ko kabalo asa siya gidala.”
“Pero nakita nako, Papa…
dili siya ordinaryong bata.”
Nag-ilis ang akong paminaw.
“Unsa imong pasabot?”
“Dili siya pareho kanako.”
“Dili pareho sa mga bata.”
“Hilom siya… dili siya mukaon ug sakto…
pero kusog siya mutabok sa bintana…
mutabok sa kahayag…
murag dili tao.”
Natingala ko.
“Anak… dili ko kasabot.”
Ug iyang tubag?
“Papa… gi-experimentohan siya ni Tita Teresa.
Gipagamot siya, gihiwa kamot… gi-injectionan…
murag hayop.”
Murag hayop.
Murag hayop.
Nagbilik akong kalag.
ANG MANDU SA BABAYENG DEMONYO
Niingon si Teresa sa sulat:
“Sundon ko sa lumang factory.”
Gisalugan ko tanan ang security.
Gipabantayan nako si Reina.
Pag-abot nako sa lumang warehouse…
Nahadlok ako.
Ang kahayag nag-sidlak gikan sa sulod.
Naay mga sundalo nga naka-black uniform.
Pag-abli sa pultahan…
Si Teresa nagtindog didto.
Pero lain na siya:
payat, wild ang panan-aw, murag tigbasag lawas.
“Welcome, Rafael.”
Gipislit niya ang remote.
Nisiga ang isa ka spotlight.
Ug didto…
sa luyo sa hawla…
BATA NGA LALAKI.
8 years old.
Bugto buhok.
Naay bali sa tiil.
Naga-gukod ang lawas.
Pero mata?
Mata ni Reina.
Mata nako.
Nalagpot akong kalag.
“SINO KA!?”
Miingon siya, hinay pero klaro:
“Papa…”
Lupad akong utok.
Ako si Don Rafael.
Akong dughan nahugno.
ANAK KO.
ANAK KO ANG GIPRISO.
ANAK KO ANG GI-EXPERIMENTOHAN.
Ug si Teresa?
Niingon nga nagkatawa:
“Oo Rafael!
ANAK MO NGA WA NIMO TILIGAMI!”
“Ang bata nga gi-buot mo nga mawala para dili makasira sa pangalan mo!”
Nailingok ko.
“WALA KO GAHANGYO NANG DILI NA SIYA MAWALA!”
Pero iyang tubag?
“OO PERO TAMPO LANG NA NIMO!
IKAW ANG NANGLUHOD SA AKO…
NGA DI NIMO KAYA MAHIMONG TATAY SA LAING BABAE!
UG AKONG GIBUHAT ANG IBONG GUSTO!”
Naghaguros akong kasuko.
“TERESA!
GIPATAY NIMO ANG AKONG DILI MAHIMONG PATYON!”
Ug iyang tubag nga nagpahawa akong kalag:
“WALA AKO NAGPATAY, RAFAEL…
BUT-AN KO KAY ANG USANG ANAK NIMONG BABAYE GIPAKAWALA.
PERO ANG LAKI?
AKONG GIHIMO SIYANG IMONG PUNONG KASUKO SA TIBUOK KALIBUTAN.”
“GINAMA KO SIYA!”
ANG PAGSABOG NG HAWLA
Niingon si Teresa:
“KUNG GUSTO NIMO SIYA MAKUHA…
MOLUHOD KA.”
Dili ko nitubag.
Gipislit niya ang button.
Ang hawla ni-uyog ug ni-urog —
naay wire, electricity.
Nisiyagit ang bata.
Na-sunog iyang panit.
“PAPA!!!”
Ug ni-snap akong utok.
Gidaganan nako si Teresa.
Gikuha ang remote.
Niguba ang hawla.
Gikarga nako akong anak.
Nagginhawa siya ug kasakit.
Teresa nagdagan.
Pero niingon pa siya:
“DILI PA TANI HUMANA, RAFAEL!”
Nawala siya sa kangitngit.
EPILOGO — ANG DESISYON NGA MAKAPA-HILAK UG KALIBUTAN
Gidala nako ang bata sa ospital.
Critical.
Pero buhi.
Naghilak si Reina pagkakita sa iya:
“Papa… mau ba ni si baby brother?”
Nangurog akong tingog.
“Oo, anak…
buhi siya.
Ug dili na siya mawala.”
Naglingkod ako sa ICU, sa kilid sa higdaanan sa akong ikaduhang anak.
Ug gisulti ko sa kalibutan:
“Teresa… gibuhat mo ang pinakagrabeng sala.
Dili ko mohunong hangtod dili ka masilotan.”
Ug sa akong kasingkasing:
“Ug ang akong duha ka anak…
akong protektahan hangtod sa akong katapusan nga gininhawa.”
PART 4 — “ANG ANINO SA LIKOD NG PAGKIDNAP — AT ANG NAGLULUHANG REBELASYON NG BATA.”
ANG PAGTAWA NGA NAGTUNOG PARIHA SA YAWA
Gabii.
Ang ospital hilom,
pero akong utok nag-sunod-sunod ug pangutana.
Kinsa si Teresa karon?
Asa siya nagtago?
Ug unsa ang tinuod niyang tuyo sa akong anak nga lalaki?
Naglingkod ko sa ICU,
nagbantay sa bata—si Liam, akong anak sa laing babae, nga gipugos og puno sa kasakit sa loob sa 8 ka tuig.
Nagbuka iyang mata, hinay-hinay.
“Pa… asa si Ate Reina?”
Gihikap nako iyang kamot.
“Anak… naa ra siya sa gawas.
Dili ka pasagdan sa Ate nimo.”
Ninggahi iyang liog.
Ug iyang gisulti…
nagpaligid ug linog sa akong lawas:
“Pa… mama Teresa dili pa buhi.”
Nialarma ako.
“Unsa imong pasabot anak?
Nakakita ko niya kagabii—”
Ni-shake siya sa ulo, takot iyang mata.
“Ang nakita nimo… dili na si Tita Teresa.”
“Dili siya tao, Papa.
Dili na siya mama.”
Ligid akong dugo.
“Anak… unsang klase nga dili tao?”
Nitan-aw siya sa akong luyo,
murag makita iya ang anino nga wala didto.
“Papa…
duna siya’y mga tawo gikan sa sulod sa laboratoryo.
Duna siya’y pamaagi nga ipabalik ang tawo nga patay.”
“Pero dili na sila tawo…
mga anino sila.”
Nangurog akong hawak.
Nang-lamig akong kamot.
Kini dili na simpleng “ex-wife revenge.”
Kini — organized. Teknolohiya. Kapangyarihan.
Kini — impiyerno.
ANG PAGBALIK NI REINA SA OSPITAL — UG ANG NAKITA NGA NAGPAHILAK SA AKONG ANAK
While nag-istorya kami ni Liam,
paspas misulod si Reina sa kwarto, naa siyay gidala nga envelope.
Namula iyang mata, klaro nga nanangis.
“Papa…
naay tawo nga naghulat sa gawas.
Naghatag og sulat.”
Inabtan ko ang sulat.
Old paper.
Bahong asupre.
Ug sulat-kamay nga akong kaila:
TERESA.
Gikurat nako pag-abli.
Naa didto usa ka kuha.
Picture.
Mukha ni Teresa…
pero mata nya—BLACK.
Labi niya bitay.
Murag wala’y kalag.
Ug naa siya’y gihupay sa iyang kamot:
baby feeding tube.
Sa likod sa picture:
“Rafael…
wala ra ni nagsugod sa mga bata.
Naa koy ikatulo.”
Ug gi-circle ang tiyan ni Reina sa picture sa old CCTV.
Halos natumba si Reina.
“PAPA… dili ko buntis!”
Wala nay tingog ang akong utok.
“Anak… unsa iyang pasabot ani?”
Ug mi-exhale si Reina, nanginginig.
“Papa…
sa panahon nga nakalayo ko sa blue room,
naay batang gipagawas ni Tita Teresa nga ginatawag niya nga ‘THE THIRD’.”
“Wala ko kabalo kung unsay iyang na-min.”
“Pero ingon niya:
‘Dili pa man mabuo ang PROJECT kung usa lang ang bata… kinahanglan tulo.’”
PROJECT.
TULO KA BATA.
Ako nasayod dayon:
Si Teresa nag-experiment sa “super children” project.
Si Reina #1.
Si Liam #2.
Ug ang #3… wala pa namo nakita.
ANG PAGDUOL SA SULOD SA HAWLA SA BATANG IKADUHA
Liam mikurog ug ngilingig iyang nguso.
“Pa… makasulti nako nimo sa tanan?”
Gi-hold nako iyang kamot.
“Oo anak.
Dili ko molakaw.
Sulti tanan.”
Ug iyang gi hayag ang impiyerno:
“Ang ‘Project Children’ nag-start pa sauna,
una pa ko gipanganak.”
“Apil imong DNA, Papa…
gikan sa imong dugo.”
Nangayo ko og hangin.
“DNA?
Giunsa nila pagkuha?”
Niingon si Reina:
“Papa… naa kay record sa hospital nga gikuhaan ka ug ‘blood sample for life insurance’?
Dili to insurance.
Gi-duplicate nila imong DNA.”
Ang akong kalag natuhop sa yuta.
Gi-hack nila ang akong dugo.
Gi-himo nila ang akong mga anak laboratory experiments.
Liam nagpadayon:
“Si Tita Teresa…
dili siya ang bag-o sa project.
Dugay na siya sa grupo.”
“Ang iyang trabaho… magkuha ug bata.”
“Ug among gina-try… kung unsa among kaya ug dili kaya.”
“Gi-inject niya amo.
Gi-dosage nya ug mga butang para ‘super genes.’
Pero kasagaran, patay ang bata.”
Reina nagsinghot ug luha:
“Papa…
daghan mi nga namatay sulod sa blue room.”
“Ako ray nakaikyas.”
“si Liam… gibilin niya kay nagamit.”
Naghilak ko.
Walang tingog.
Pero putol ang kalag.
Ug dugang pa ni Liam:
“Papa… ang ikatulo nga bata…
babae.
Mas batan-on.
Mas kusog.
Mas paspas.
Ug gitawag ni Teresa:
‘The Perfect One.’”
ANG PAG-ATSA NGA MISUGOD SA OSPITAL
Nisiga kalit ang alarm.
Naghilak ang mga nurse.
Ni-adto ang guard.
“SIR!
NAA TAWO NISULOD SA BUILDING!
TULO KA BLACK-SUIT!
ARMADO!”
Nitingog ang loudspeaker:
“WE ARE LOOKING FOR THE CHILDREN.
RETREAT OR DIE.”
Gi-kupot ko sila duha.
“RUN NOW!”
Gipadala nako sila sa emergency exit.
Ako?
Mi-atubang sa corridor.
Dili ko kahadlok.
Ako si Rafael Vergara.
Ug sakripisyo ko ang tanan para sa akong mga anak.
Pag-abot sa three armed men…
ako pirmi mi-una ug pangutana:
“ASA SI TERESA!?”
Gi-ngisi nila ako.
“We are not here for her.
We’re here for THE THREE.”
“We need all of them.”
Ug mi-aim sila sa pusil.
BOOM!
Pero usa sa mga lalaki gilabay sa wall.
Gitutok nako ang likod.
Mi-abot si Reina.
Multi-purpose fire extinguisher sa kamot.
Ug niingon siya:
“Papa… dili nako sila pasagdan.”
Liam misunod, naghakol pero tapang iyang mata:
“Papa… kita ra tulo karon.”
Ug tulo ming tindog sa hallway.
Ama ug duha ka anak — kontra sa madulumon nga organisasyon.
